در معاملات سازمانی B2B و همچنین طرح‌های فروش اقساطی یا خرید اعتباری (BNPL) در B2C، تسویه فاکتور به شکل نقد انجام نشده است؛ بلکه اسناد دریافتنی (چک‌های صیادی با سررسیدهای مختلف)، اعتبار مالی تخصیص‌یافته در سیستم یا تسهیلات بانکی در میان است.
هنگامی که مشتری بخشی از اقلام فاکتور یا کل سفارش را مرجوع می‌کند، تیم حسابداری با یک گره مالی مواجه می‌شود: آیا باید چک‌های سررسیدنشده را پس داد؟
آیا چک‌ها قبلاً خرج شده یا به بانک واگذار شده‌اند؟ در صورت مرجوعی جزئی، راس‌گیری چک‌ها و مانده اقساط چگونه تغییر می‌کند؟ بدون یکپارچگی سیستمی، بسیار پیش می‌آید که مشتری کالا را پس داده اما چک‌های او در سررسید برگشت خورده و پرونده وارد دعاوی حقوقی ناخواسته می‌شود.
در خریدهایی که تسویه آن‌ها به روش چک مدت‌دار، اعتبار باز یا اقساطی بوده است، فرآیند مرجوعی کالا در ماژول‌های انبار و خزانه‌داری ERP چگونه باید سینک شود تا اسناد ضمانتی، اقساط باقی‌مانده و سررسید چک‌ها بدون خطای انسانی و به صورت قانونی تعدیل شوند؟
