با افزایش قوانین بین‌المللی و ملی پیرامون مدیریت پسماندهای الکترونیکی (مانند استاندارد اروپایی WEEE)، شرکت‌های تولیدکننده ملزم شده‌اند تا مسئولیت پایان عمر محصول (EPR: Extended Producer Responsibility) را بپذیرند و سازوکاری فراهم آورند که باتری‌ها، پلاستیک‌های سمی و قطعات آلاینده پس از خرابی و اسقاط در محیط رها نشوند. 

علاوه بر این، در گزارش‌های حسابرسی مدرن پایداری سازمانی (ESG Reporting)، سرمایه‌گذاران و نهادهای بالادستی بررسی می‌کنند که چند درصد از مرجوعی‌های شرکت بازیافت شده، چند درصد کربن دی‌اکسید ناشی از حمل معکوس تولید شده و سازمان چه نقشی در اقتصاد چرخه‌ای (Circular Economy) ایفا کرده است. 

بسیاری از کسب‌وکارها هیچ دیدی ندارند که این داده‌ها را از کجا استخراج کرده و چطور به گواهی‌های زیست‌محیطی تبدیل کنند.

سیستم‌های ERP پیشرفته چگونه جریان مرجوعی، بازیافت قطعات، تفکیک زباله‌های الکترونیکی و امحای سازگار با محیط‌زیست را مستندسازی کرده و شاخص‌های پایداری (ESG) مرتبط با لجستیک معکوس را تولید می‌کنند؟