وقتی کالایی آسیب شدیدی دیده و کنترل کیفیت آن را «غیرقابل تعمیر» ارزیابی می‌کند، ساده‌ترین و معمولاً بدترین تصمیم، دور انداختن کامل آن به عنوان ضایعات است. در بسیاری از صنایع (به ویژه تجهیزات برقی، الکترونیکی، ماشین‌آلات و مبلمان)، کالا ممکن است به طور کلی غیرقابل استفاده باشد، اما موتور، بردهای الکترونیکی، منبع تغذیه، یا قطعات فلزی آن کاملاً سالم و ارزشمند باشند.
اگر واحد خدمات هیچ مکانیزمی برای پیاده‌سازی و استخراج قطعات سالم نداشته باشد، سرمایه هنگفتی از سازمان به عنوان ضایعات به سطل زباله می‌رود؛ از سوی دیگر، اگر قطعه‌ای بدون ثبت رسمی باز شود، ریسک ناپدید شدن قطعات یا ورود مخفیانه آن‌ها به خط تولید بالا می‌رود.
زمانی که کالای مرجوعی طبق نظر فنی اسقاط تشخیص داده می‌شود، چه فرآیندی در کارگاه و سیستم انبارداری باید طی شود تا قطعات ارزشمند تفکیک گردند و بهای تمام‌شده و مالیات ضایعات به درستی محاسبه شود؟